Een verloren kunst
‘Mijn vader en moeder komen uit Irak. Ze moesten vluchten voor het bewind van Saddam Hoessein, voor de rassenzuivering die hij begon. Tijdens deze vlucht vreesden ze voor hun leven toen de bommen om hen heen insloegen. Maar ze hebben het gered: Nederland. Een veilige haven voor mijn broers en voor mij om onze dromen uit te laten komen.’
Altijd als ik dit verhaal aan mijn studenten vertel, ben ik me bewust van hoe kwetsbaar ik me op dat moment opstel. Maar ik zie ook de tranen in hun ogen opkomen, bij sommige denk ik zelf een glimp van herkenning op te vangen. Daarvoor doe ik het, daarvoor vertel ik mijn verhaal: herkenning, dé bouwsteen tot verbinding met mijn studenten.
Het is een eeuwenoud principe in het onderwijs: je kwetsbaar opstellen als docent is de sleutel tot verbinding met je studenten. Maar we zijn het verloren, we hebben het niet meer in de vingers. Omsingeld door leerdoelen, cijfers, diploma’s en nakijkwerk vergeten we ons te bekwamen in de kunst van kwetsbaarheid. Wij creëren nu schuwe studenten; studenten die dagelijks uren naar hun telefoon of laptop staren, zonder contact te maken met hun buren of met jou, de docent. Studenten die meer moeite zullen hebben met het vinden van een stageplek, omdat ze niet weten hoe ze zich kwetsbaar op moeten stellen en kunnen laten zien wie ze echt zijn.
Geef daarom als docent het goede voorbeeld. Leer de belevingswereld van je studenten kennen door vragen te stellen, maar betrek ze vooral ook bij je eigen leven. Als studenten je een opening bieden door een persoonlijke vraag te stellen, stop dan met lesgeven en geef antwoord. Stel je kwetsbaar op. Of neem zelf het initiatief. De ander leren kennen is namelijk veel meer dan alleen maar vragen stellen. Het is laten zien wie je bent. Wat jóúw verhaal is.
Iedereen heeft namelijk een verhaal. En ieder verhaal heeft waarde, hoe groots of hoe klein het ook is. Bovendien vind je in elk verhaal gemene delers. Het hoeft maar een klein onderdeel te zijn, één gebeurtenis, één letter waarin jullie verhalen elkaar raken: jullie ouders die dezelfde achtergrond hebben, je gezamenlijke voorliefde voor voetbal of het gevoel dat jullie krijgen bij dat ene liedje. Dat zijn de stevigste bestanddelen voor een sterke relatie met je studenten. Als je hierin investeert, in jullie gezamenlijke zoektocht naar wat jullie met elkaar verbindt, zullen ze eerder geneigd zijn om net dat beetje beter op te letten. Om op tijd te zijn in je les, zelfs om voor jou door het vuur te gaan. En dan doen ze dat misschien allemaal voor jou, maar who cares, ze doen het.
Het is een kunst. Een kunst die we verloren zijn, maar die zo belangrijk is in het onderwijs: de kunst van het kwetsbaar durven opstellen. Een kunst die je kunt leren. Als je je erin bekwaamt, dan zal het je lessen verrijken. Het zal je resultaten doen groeien. Want ze leidt tot verbinding met je studenten. Soms direct, soms uiteindelijk.
Alles voor jullie
Amin is naast docent ook de auteur van het boek Alles voor jullie. Hierin vertelt hij zijn verhaal als zoon van Iraakse vluchtelingen die de dood in de ogen keken. Maar het is ook het verhaal van een jongen die veilig opgroeide in Nederland en hier de vrijheid had om zijn grootste passie te ontdekken: lesgeven. Het verhaal vertelt Amin Asad aan zijn studenten. Dit leidt tot verbinding, het krachtigste middel om elkaar echt te begrijpen. Met humor en emotie neemt Amin zijn lezer mee door de hartverscheurende geschiedenis van zijn ouders en deelt hij zijn persoonlijke manier van lesgeven.
Wil je als particulier Alles voor jullie bestellen, ga dan naar libris.nl. Scholen of instellingen kunnen het boek via onze webshop bestellen.
